Vluchtelingen, wat doen we er aan?

Vluchtelingen, wat doen we er aan?

Al geruime tijd wordt Europa overspoeld door vluchtelingen. Politieke vluchtelingen, economische vluchtelingen, oorlogsvluchtelingen. Eigenlijk is het nooit anders geweest. Sommigen zijn uitkering-shoppers en gelukzoekers, anderen zien geen andere mogelijkheid om te overleven dan huis en haard achter te laten, te vluchten voor het geweld en de angst. Uiteindelijk doen ze het allemaal om zichzelf en hun kinderen een betere toekomst te geven. Een toekomst die in Europa zoveel mooier en beter is dan daar waar ze vandaan komen. Dat Europa waar de mensen rijk en welvarend zijn, beschaafd, tolerant en gastvrij, althans in de ogen van die vluchtelingen en vergeleken met de maatschappij die ze ontvluchten.

Ondertussen wordt flink aan die beschaving, tolerantie en gastvrijheid ingeboet naarmate meer vluchtelingen deze kant op komen. Veel Europeanen voelen zich bedreigd, in hun cultuur, in hun inkomen en in hun veiligheid, vooral Europeanen aan de zgn. onderkant van de samenleving. Tel daarbij op de steeds zwaarder gevoede angst voor moslimterrorisme en geïmporteerde criminaliteit en dan is begrijpelijk dat de verdraagzaamheid van velen tot het nulpunt is gedaald. Het internet wordt overspoeld door opruiende filmpjes en berichten over infiltranten van IS, over moslims die ons hier hun kalifaat willen opleggen, over jihadstrijders die zich onder de vluchtelingen zouden bevinden, over hulpgoederen die worden geweigerd en weggegooid omdat het niet halal zou zijn, over Afrikanen die voor het goedkope geld de oversteek wagen, over mensenhandelaren die met folders in de hand bestemmingen in Europa aanprijzen waarna ze goudgeld verdienen met de gevaarlijke oversteek waarbij ze vaak hun klanten tegen het einde van de reis aan hun lot overlaten en Europese reddingwerkers de rest van de klus mogen klaren. Dood aangespoelde peuters, honderden drijvende lijken in de Middellandse zee, Griekse eilanden en Italiaanse kusten waar duizenden mensen bivakkeren op het strand, wantoestanden bij Calais, de Turkse grens, Hongarije, Oostenrijk, noem maar op. Mensen hier raken in verwarring en terwijl de ene groep roept dat we meer moeten doen om deze vluchtelingen te helpen roepen anderen om sluiting van de grenzen en bescherming van onze bezittingen en cultuur. Voor beiden is wat te zeggen, persoonlijk zal ik nooit iemand wegsturen die hongerig bij me aanbelt, maar dat er iets gedaan moet worden aan die stroom mensen is ook duidelijk. De vraag is, wat kunnen we doen?

Opvangen, eten geven en huisvesten is natuurlijk de eerste stap, maar het is tegelijk dweilen met de kraan open. In Europa kunnen we best een paar miljoen vluchtelingen opnemen, er is ruimte zat en geld genoeg. Al zal dat laatste door de mensen in onze maatschappij die het al niet breed hebben beslist worden tegengesproken. Maar dat is niet de schuld van die vluchtelingen, dat is de schuld van ons economisch systeem waarbij het geld gewoon slecht verdeeld is. Dat is een heel ander verhaal.

Belangrijker is dat we ons bewust worden van het feit dat er iets in de landen van herkomst wordt veranderd. Dat er in die landen veilige gebieden moeten worden gecreëerd waar mensen in vrede en relatieve welvaart kunnen leven. Waar werk is waardoor mensen in hun eigen inkomen kunnen voorzien, waar kinderen naar school kunnen en later kunnen bouwen aan hun eigen toekomst. Gebieden die worden beschermd tegen extremisme en uitbuiting, waar religie niet de boventoon voert maar thuis wordt beleefd in vrede en verdraagzaamheid, zoals het hoort.

Met alleen ontwikkelingshulp en militaire acties vanuit de lucht zal dat niet lukken. Er is iets anders nodig, wat meer militaire inzet vraagt en beslist ook mensenlevens zal kosten, maar uiteindelijk ons gezamenlijk veel geld zal besparen en veel mensenlevens zal redden: het bezetten en beschermen van grote gebieden in verre landen. Niet alleen daar waar olie in de grond zit maar overal waar mensen de mogelijkheid ontberen een veilig bestaan op te bouwen. Als dat betekent dat landen als Syrië, Irak, Afghanistan, Somalië, Eritrea enz. opgesplitst moeten worden dan is dat zo. Dan is er een stuk Syrië waar oorlog is en waar IS groeit en waar Assad vecht om te overleven, en is er een stuk Syrië dat veilig is voor wie niets met Assad of IS te maken wil hebben, en hetzelfde geldt voor de Koerden, de gematigde moslims, de christenen, de joden en al die anderen die allemaal in die veilige streken hun toevlucht kunnen vinden. Zodat ze daar aan hun eigen toekomst kunnen werken. Onder onze bescherming en ons bestuur. Zodat ze de keuze hebben voor een goed bestaan, daar, en niet die vlucht hoeven te ondernemen.

Kost dat geld? Zeer zeker. Maar waar gaat dat geld in zitten? Salaris van “onze jongens”? Dat is op zich goed voor de economie. Dat geld keert terug in de maatschappij waar ze het uitgeven. Geld voor militaire goederen en wapens en uitrusting? Daarvoor geldt hetzelfde, wanneer we het goed besteden. Om geld draait het niet.

Kost het mensenlevens? Ongetwijfeld en dat is gelijk ook een moeilijk punt. Moeten “onze jongens” in het buitenland hun leven geven voor een zaak die niet de onze is? Voor mensen die ze niet kennen en waar ze geen verwantschap mee voelen? Ja, helaas wel, want die zaak is wel degelijk ook de onze, wanneer we ons land en Europa willen beschermen tegen een vóórtdurende invasie van vreemden, wanneer we bang zijn dat onze cultuur wordt bedreigd, wanneer we moslim-extremisme willen tegengaan, wanneer we vinden dat we onze banen voor onszelf moeten houden, wanneer we uitkeringsmisbruikers willen weren, wanneer we onszelf iets veiliger willen voelen in ons eigen land (of, zo je wilt, ons eigen Europa), wanneer we willen voorkomen dat hier binnenkort opnieuw bruinhemden door de straat lopen scanderen “eigen volk eerst” en een nieuwe holocaust dreigt, wanneer we iets goeds willen doen voor een ander. We zullen offers moeten brengen voor onszelf, voor hun en voor onze kinderen.

Grenzen sluiten is geen optie, niets doen ook niet. Maar we kunnen het niet alleen. We zullen als Europa het gezamenlijk moeten doen. Daar is solidariteit voor nodig en eenheid, tenminste op dat vlak. Anti-Europa sentimenten kunnen we daarbij niet gebruiken. In deze wereld is geen plaats meer voor nationalisme, we zullen het samen moeten doen en samen worden we er beter van. In heel Europa. En die onderlinge verschillen lossen we heus wel op. Zolang we onze eigen ouderen, zieken en zwakken tegelijkertijd ook beschermen, voeden en huisvesten, met alle benodigde verzorging en in alle veiligheid. Want ooit zullen we zelf in die positie zijn….

Eric

Over ericbarkman

Soms moet ik gewoon wat kwijt
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s